قوانین بازی پیکشنری: آموزش بازی نقاشی و حدس

پیکشنری یک بازی نقاشی تیمی است. یک بازیکن کلمه‌ای مخفی را می‌بیند و باید آن را طوری بکشد که هم‌تیمی‌هایش پیش از تمام شدن زمانی کوتاه حدسش بزنند. هیچ حرف، عدد یا راهنمایی گفتاری مجاز نیست: فقط تصویر. این بازی را راب انجل ساخت و نخستین بار در سال 1985 عرضه شد و خیلی زود محبوب دورهمی‌های خانوادگی و مهمانی‌ها شد. لذتش در فاصلهٔ میان چیزی است که می‌خواستید بکشید و چیزی که تیمتان می‌بیند. حتی کسانی که فکر می‌کنند نقاشی بلد نیستند معمولاً از آن لذت می‌برند، چون شکل‌های ساده و فلش‌ها اغلب بهتر از مهارت هنری جواب می‌دهند. همین ایده را می‌شود فقط با کاغذ، خودکار و فهرستی از کلمه‌ها بازی کرد.

آموزش بازی پیکشنری (نقاشی و حدس)

بازیکنان دست‌کم دو تیم تشکیل می‌دهند. در نسخهٔ جعبه‌ای، تیم‌ها روی صفحه‌ای جلو می‌روند که خانه‌هایش یک دسته را نشان می‌دهند، مثل اشیا، کارها یا کلمه‌های سخت. در هر نوبت، یکی از اعضای تیم، یعنی نقاش، کارتی برمی‌دارد و کلمهٔ دستهٔ فعلی را نگاه می‌کند. وقتی ساعت شنی شروع می‌شود، نقاش شروع به کشیدن می‌کند و هم‌تیمی‌ها حدس‌هایشان را بلند می‌گویند. نقاش نمی‌تواند حرف بزند، حرف یا عدد بنویسد یا با پانتومیم کلمه را اجرا کند. اگر تیم پیش از تمام شدن وقت درست حدس بزند، تاس می‌اندازد و جلو می‌رود و با نقاشی تازه ادامه می‌دهد. بعضی خانه‌ها همگانی‌اند، یعنی یک نقاش از هر تیم هم‌زمان همان کلمه را می‌کشد و نخستین تیمی که حدس بزند نوبت را می‌برد. نخستین تیمی که به خانهٔ آخر برسد و کلمه‌اش را حدس بزند برنده است.

نکته‌هایی برای تازه‌کارها

• با شکل کلی شروع کنید و فقط اگر تیم لازم داشت جزئیات اضافه کنید.
• کلمه‌های بلند را به چند بخش بشکنید و هر بخش را جدا بکشید.
• از فلش‌ها و نشانه‌های ساده‌ای که پیش از بازی روی آن‌ها توافق کرده‌اید استفاده کنید، مثل ضربدر به معنای «نه».
• حدس‌زننده‌ها باید ایده‌های زیادی را سریع بگویند؛ سکوت وقت را هدر می‌دهد.