بازی دیکسیت: قوانین و ترفندهای قصهگو
آموزش بازی دیکسیت: قصهگو یک کارت تصویری رؤیایی را توصیف میکند، همه یک کارت اضافه میکنند و بعد رأی می‌دهند تا کارت اصلی را پیدا کنند. امتیازدهی و ترفندها.
- نوع
- بازی دورهمی
- بازیکن
- ۳–۶
- سن
- ۸ سال به بالا
- زمان بازی
- ۳۰ دقیقه
- سال انتشار
- ۲۰۰۸
- طراح
- Jean-Louis Roubira
- ناشر
- Libellud
دیکسیت یک بازی قصه‌گویی و حدس زدن است که بر پایهٔ کارت‌های بزرگ با تصویرهای رؤیاگونه ساخته شده است. در هر دور یک بازیکن قصه‌گوست. او کارتی از دستش انتخاب میکند و چیزی دربارهٔ آن می‌گوید: یک کلمه، یک جمله، یک صدا یا حتی یک خط از یک ترانه. بازیکنان دیگر هر کدام کارتی از دست خودشان انتخاب میکنند که می‌تواند با این توصیف جور باشد. همهٔ کارت‌ها بُر خورده و رو می‌شوند و همه به کارتی که فکر میکنند مال قصه‌گوست رأی می‌دهند. ظرافت بازی در امتیازدهی است: قصهگو می‌خواهد بعضی بازیکنان کارتش را پیدا کنند، اما نه همه. دیکسیت را ژان‌لویی روبیرا طراحی کرد و نخستین بار لیبلود در سال 2008 منتشرش کرد و میان خانواده‌ها و گروه‌های خلاق محبوب است.
نظر ما
دیکسیت به تخیل بیشتر از دانسته‌ها پاداش می‌دهد. هیچ جواب درستی وجود ندارد، فقط سرنخهایی که برای بعضی آن‌قدر روشن و برای بعضی آن‌قدر مرموزند که باید. بازیکنان یاد می‌گیرند دوستانشان چطور فکر میکنند و کارت‌ها داستان، شوخی و خاطره به راه می‌اندازند. بسیار پذیراست: بچه‌های کوچک میتوانند کنار بزرگ‌ترها بازی کنند و بازیکنانی با پیشینه‌های مختلف هم میتوانند وارد شوند، چون بخش زیادی از معنا را تصویرها منتقل میکنند. یک بازی دورهمی آرام است و برای وقتی که گروه به جای رقابت پرسروصدا خلاقیت می‌خواهد عالی است.
خوبی‌ها
- تصویرگری زیبا
- به خلاقیت بیشتر از دانسته‌ها پاداش می‌دهد
- مناسب جمع‌هایی با سنین مختلف
ضعف‌ها
- برای کسانی که استراتژی روشن را ترجیح می‌دهند ممکن است کند باشد
- امتیازشماری روی جدول ممکن است اول تازه‌کارها را گیج کند
آموزش بازی دیکسیت
هر بازیکن شش کارت تصویری در دست و یک مجموعه ژتون رأی شماره‌دار دارد. قصهگو کارتی برمی‌دارد، پشت‌ورو می‌گذارد و سرنخی می‌دهد. هر بازیکن دیگر کارتی از دستش را که بیشترین تناسب را با سرنخ دارد انتخاب میکند و پشت‌ورو به قصهگو می‌دهد. قصهگو همهٔ کارت‌های انتخاب‌شده را بُر می‌زند و در ردیفی شماره‌دار رو می‌چیند. بعد بازیکنان دیگر پنهانی به کارتی که فکر میکنند مال قصه‌گوست رأی می‌دهند؛ نمی‌توانند به کارت خودشان رأی بدهند. امتیازدهی قوانین ساده‌ای دارد. اگر همهٔ بازیکنان یا هیچ‌کدام کارت قصهگو را پیدا کنند، قصهگو امتیازی نمیگیرد و بقیه هر کدام دو امتیاز می‌گیرند. در غیر این صورت، قصهگو و هر بازیکنی که کارت را پیدا کرده سه امتیاز می‌گیرند. هر بازیکن دیگر هم به ازای هر رأیی که کارت خودش گرفته یک امتیاز می‌گیرد. بازیکنان دستشان را دوباره به شش کارت می‌رسانند و بازیکن بعدی قصهگو می‌شود. بازی وقتی تمام می‌شود که دستهٔ کارت‌ها تمام شود یا بازیکنی به خانهٔ آخر برسد.
نکته‌هایی برای تازه‌کارها
- به‌عنوان قصهگو، سرنخی بدهید که تقریباً نیمی از جمع بفهمند.
- از سرنخهایی استفاده کنید که به خاطره‌های مشترک با بعضی بازیکنان، نه همه، ربط دارند.
- وقتی کارت اضافه می‌کنید، کارتی انتخاب کنید که واقعاً با سرنخ جور باشد تا رأی جذب کند.
- سرنخ‌های کوتاه و شاعرانه اغلب بهتر از توصیف‌های طولانی جواب می‌دهند.
مناسب برای
پرسش‌های پرتکرار دربارهٔ دیکسیت
دیکسیت را چند نفر میتوانند بازی کنند؟
نسخهٔ اصلی برای سه تا شش بازیکن است؛ نسخههای بعدی تعداد بیشتری را هم ممکن میکنند.
چرا اگر همه درست حدس بزنند قصهگو امتیازی نمیگیرد؟
این قانون سرنخهایی را تشویق میکند که نه زیادی واضح باشند و نه زیادی مبهم؛ این همان چالش اصلی بازی است.
آیا دیکسیت برای بچهها خوب است؟
بله. تصویرها دوستانهاند و بچهها از حدود هشت سالگی میتوانند خودشان سرنخ بدهند و حدس بزنند.
«دیکسیت» متعلق به صاحبان آن است. دنیای بازی با آن‌ها ارتباطی ندارد و این بازی را نمی‌فروشد؛ تصویر جلد طراحی خود ماست.
