آموزش بازی گو: قوانین بازی رومیزی باستانی

گو یک بازی استراتژیک باستانی از چین است که در چینی وِی‌چی، در کره‌ای بادوک و در ژاپنی ایگو نامیده می‌شود. دو بازیکن به نوبت سنگ‌های سیاه و سفید را روی نقطه‌های تقاطع یک شبکه، معمولاً نوزده خط در نوزده خط، می‌گذارند. سنگ‌ها پس از گذاشته شدن حرکت نمی‌کنند، اما ممکن است گرفته شوند. هدف محاصره کردن بخش بیشتری از صفحه نسبت به حریف است. گو با چند قانون انگشت‌شمار پیچیدگی‌ای می‌سازد که بسیاری از بازیکنان آن را بیشتر از شطرنج می‌دانند. قرن‌ها در شرق آسیا به‌عنوان یک هنر مطالعه شده و در چین، ژاپن و کره بازیکنان حرفه‌ای دارد. در سال 2016، وقتی یک برنامهٔ کامپیوتری یکی از قوی‌ترین بازیکنان انسانی را شکست داد، توجه جهانی گسترده‌ای جلب کرد.

آموزش بازی گو (Go)

سیاه اول بازی می‌کند و بازیکنان به نوبت یک سنگ روی هر تقاطع خالی می‌گذارند. سنگ‌های هم‌رنگی که در امتداد خطوط به هم می‌چسبند یک گروه می‌سازند. نقطه‌های خالی کنار یک گروه، آزادی‌های آن‌اند. وقتی گروهی آزادی‌ای نداشته باشد چون حریف همه را پر کرده، گرفته می‌شود و از صفحه برداشته می‌شود. نمی‌توانید سنگی را جایی بگذارید که هیچ آزادی نداشته باشد، مگر اینکه آن حرکت سنگ‌های حریف را بگیرد. قانون کو جلوی تکرار بی‌پایان را می‌گیرد: نمی‌توانید بلافاصله یک سنگ تکی را پس بگیرید اگر صفحه را به وضعیت درست قبلی برگرداند. بازیکن می‌تواند به جای بازی پاس بدهد. وقتی هر دو بازیکن پشت سر هم پاس بدهند، بازی تمام می‌شود. هر بازیکن نقطه‌های خالی محاصره‌شده‌اش را، به‌اضافهٔ سنگ‌های گرفته‌شده یا سنگ‌های روی صفحه بسته به قوانین امتیازدهی، می‌شمارد. سفید معمولاً امتیاز اضافه‌ای به نام کومی می‌گیرد تا دوم بودنش جبران شود.

نکته‌هایی برای تازه‌کارها

• روی صفحهٔ ۹×۹ شروع کنید تا گرفتن سنگ و زنده و مرده ماندن گروه‌ها را زود یاد بگیرید.
• اول در گوشه‌ها، بعد کناره‌ها و بعد مرکز بازی کنید؛ گوشه‌ها راحت‌تر از همه تثبیت می‌شوند.
• گروهی که دو نقطهٔ خالی درونی جدا به نام «چشم» دارد گرفته نمی‌شود.
• دنبال هر سنگی نروید؛ گاهی از دست دادن چند سنگ جای دیگری سود بیشتری می‌آورد.